போருக்குப் பின்னான ஈழத்துத் தமிழ்க் கவிதைகள் – ந.மயூரரூபன்

New Doc 17_4ஈழத்தில் நடைபெற்ற போர், ஈழத்துத் தமிழர்களது வாழ்வில் பெரும் வடுவாக அமைந்துவிட்டுள்ளது. தமிழர்களின் சமூக இருப்பென்பது இருவகையான அரசியல் அதிகாரங்களினால் கட்டுண்டது. முரணான இரு கட்டுக்குள் வாழ்ந்தவர்கள் தமிழர்கள். இரு வகை அரசியலைப் பேசினார்கள்.

ஒவ்வொரு வகையான நம்பிக்கைகளை தங்களுக்குள் கட்டியமைத்தார்கள். தமிழ் தேசியம் தொடர்பானதும், தங்களதும் தொடர்பான பாரிய எதிர்பார்ப்பு அவர்களுக்கு இருந்தது.
ஆனால் போர் அனைத்தையும் புரட்டிப்போட்டது. மக்களைப் படைப்பாளிகளை – அவர்களின் கருத்தியல்களை மாற்றிப்போட்டுள்ளது.

போருக்குப் பின்னான படைப்பு;கள் பல, அவர்களின் மன நிகழ்வுகளாக வெளிப்பட்டுள்ளன. அவை பேசும் அரசியல், அவை பேசும் வலி, அவை தரும் கண்ணீர், அவை தரும் பாரம் எப்படி உணரப்படுகின்றதுஎன்பது கவனத்திற்குரியது.

இங்கு போருக்குப் பின்னான கவிதைகள் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளன. முன்னர் படைப்பாளிகளால், தமிழ்த்தேசியம் இனவாதத்திற்கெதிரான மனநிலை புலிகளின் ஏதேச்சதிகாரத்திறகெதிரான குரல், விடுதலை, சுதந்திரம், எனப் பேசப்பட்டுவந்த பெருங்கதையாடல் பண்புகள் நிறைந்த படைப்புகள் இன்று வேறொரு தளத்திற்கு நகர்ந்திருக்கின்றன என்பதை அடிக்கோடிடுவதாகவே இக்கட்டுரை அமையும். இதுவரையும் பெருங்கதையாடல் பண்புகள் ஆங்காங்கே கவிதைகளில் வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் ஒரு பருநிலைப் பார்வையில் பெருங்கதையாடலை விட்டு விலகும் பண்பினை அடையாளங்காணும் முயற்சியாக இதனைக் கொள்ள முடியும்.

ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியம் தொடர்பாக பல்வேறுபட்ட மொழிதல்களை நாம் சந்தித்திருக்கின்றோம். பொதுவாக தமிழ்நாட்டுப் பதிவுகள் ஈழத்துப் படைப்பாளிகளுக்கு ஏமாற்றத்தைத் தருபவையாகவே அமைந்திருந்தன. ஈழத்துத் தமிழ்ப்படைப்புக்கள் சரியான கவனிப்பைப் பெறவில்லையோ என ஆதங்கம் பலருக்கு உண்டு. குறிப்பாக ஈழத்து இலக்கியம் குறித்து எனக்கு எப்போதுமே எதிர்பார்ப்பும் ஏமாற்றமும் இருந்துள்ளது என ஜெயமோகன் பதிவு செய்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது;.

ஈழத்து தமிழ் இலக்கிய வெளிப்பாடுகள் உரிய வாசிப்பினை – அதன் நுண் தளத்தில் பெறவில்லை என்கின்ற விடயம் உண்மையானது ஆயினும்,மிக அண்மைக்காலத்தில் குறிப்பாக ஈழத்தில் நடைபெற்ற போர் – போருக்குப் பின்னைய காலத்தில் ஈழப்படைப்புக்கள் ஒருவித அதீத கவனிப்பைப் பெற்றுள்ளன. ஜனரஞ்சக பாத்திரத்தைப் பெற்றுவிடும் சந்திப்பில் அவை உள்ளன.

போர் – போருக்குப்பின்னான அசாதாரண, பெருங்காய அனுபவங்களும் அவை தரும் மொழியுலகும் நுகர் பண்டமாகும். அபாயமும் நிகழ்ந்துள்ளது இந்தச் சூழலில், போருக்குப் பின்னான ஈழத்து தமிழ் கவிதைகள் தம் உணர்வுத் தளத்தில் எந்த அடுக்கில் நகர்ந்து கொண்டுள்ளது என்பதை சில குறித்த கவிஞர்களின் தெரிந்தெ டுக்கப்பட்ட கவிதைகளின ஊடாகப் பார்ப்பதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

படைப்பு என்பது முற்றுமழுதாக ஒரு தூய உருவாக்கம் அல்ல ஏனெனில் அது இல்லாத ஒன்றில் இருந்து உருவாவது அல்ல. எங்கோ ஒரு வெளியில் இருந்து பிரம்மமாய் தோன்றவதும் அல்ல. அது ஒரு தேவையில் இருந்து உருவாவது. எமக்குள்ள தேவை ஒன்று உருவாக்கிக் தருகின்ற வெளிப்பாட்டு அடையாளமே படைப்பு.

ஒரு படைப்பை முழுமையாக்கும் சட்டகங்கள் எவை?
எழுத்தாளனின் பிரக்ஞையா?
அவனது நனவிலி மனமா?
புறவய உத்திகளா?
மாதிரிச் சட்டகமா?

உண்மையில் எந்த தனிச்சட்டகங்களும் தனக்குரியதாக படைப்பை அடையாளப்படுத்த முடியாது. மேற்குறித்தவற்றுடன் வாசகனின் மன – மொழி இயங்கியல் இணையும் போதுதான் படைப்பின் முழுமையை உணரமுடியும்.

இதனால் ஒரு படைப்பு ஒருமைப்பட்ட புள்ளியை நோக்கி நகர்வது சாத்தியமற்றதாகின்றது. இந்த எழுத்தின் மையம் உடைக்கப்படுவதை நாம் கண்டு கொள்ள முடியும்.

பெருங்கதையாடல்

சமூகம், இனம், நாடு, உலகம் என்பன கட்டமைத்த புனைவுக்குள் அமிழ்ந்துள்ள மனிதன் தனது சுயத்தை அவற்றின் இயல்பிலேயே கட்டமைத்து உள்ளான்.

பொதுவாக அறிவும், ஆன்மீகமுமு; இணைந்து வரலாற்று அடுக்குகளின ;ஊடாக கட்டமைத்துள்ள இந்தப் பெருங்கதையாடல்கள் (ஆநவய யேசசயவiஎநள) மனிதனின் கலாசார, சமூக இயங்கியலின் மீது அதிகாரத்தை செலுத்துவதாகவே இருந்து வருகின்றது. இன்றைய சூழலில் உயர்தனிக் கதையாடல்கள் (ஆயளவநச யேசசயவiஎநள) பிரச்சினைக்கு உட்பட்டு மறைந்து போகும் யுகத்தில் வாழ்கின்றோம் என ஃபிரான்சுவர் குறிப்பிடுகின்றார். இரண்டாம் போருக்குப்பின்னர் முற்போக்கு, விடுதலை, மீட்சி தொர்பான கோட்பாடுகள் தங்களது நம்பகத்தன்மையை இழந்து விட்டன.

இதனை இன்றைய பின்னவீனத்துவ கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் இணைத்து பார்க்கமுடியும். இங்கு பின்னவீனத்துவ சாரமாக படைப்புக்களில் அவநம்பிக்கைப் பார்வை தொடர்ந்து பேணப்படுவதனை அவதானிக்க முடியும்.

ஏற்கனவே ஈழத்து தமிழ்ச் சூழலில் நிலவி வந்த தேசியவாதம் சார்ந்த நம்பிக்கைகள், விசுவாசங்கள் இயல்பிழந்து அவநம்பிக்கையை போர்வையாக்கியுள்ளன. ஆனால் ஆண், பெண் என்கின்ற பெருங்கதையாடல் ஏற்படுத்தியுள் இடைவெளிகளில் வக்கிரங்களை நிறைக்கும் சூழலும் உருவாகியிருக்கின்றது.

‘உண்மையின் புலன்கடந்த உறுதிப்பாடுகள்
இறந்துவிட்டன, மொழி விளையாட்டுக்களின்
துயரமான போராட்டத்தில் பொதுப்பகுப்பு முறைகள்
மறைந்துவிட்டன, வட்டாரச் சொல்லாடல்களைக்
கடந்த உண்மைக்கான விதிமுறைகள் என்று
ஏதுமில்லை, இருப்பதெல்லாம் தம்மை நியாயப்
படுத்திக்கொள்ளப் போராடும் வட்டாரக் கதைகூறல்களின்
முடிவுற்ற போர் மட்டுமே”
– செய்லா பென்ஹபிப், சிட்சுவேட்டிங் த செல்ப் (1952)

பொதுவாக, பேராதிக்கம் கொண்ட எமது தத்துவார்த்த அரசியல் கோட்பாடுகளை வெறுக்கும் அதன் அதிகார கருத்தியல்களை விமர்சிக்கும் பார்வையை பின்னவீனத்துவம் தருகின்றது.

“கடவுளர் அலையும் காலத்தில்
இரவில் புணர்ச்சிக்கலையும் நாய்களினது
காலடி ஓசைகளும் கடவுளர்களுடையவைதான்
ஒப்பாரிகளும், விசும்பல்களும்
ஓலங்களினாலுமான நகரத்தில்
சனங்களின் பிரார்த்தனை
தெருவில் சுடப்பட்டு இறந்தவனின்
இறுதி மன்றாடலாயும் கதறலாயும்
நிர்க்கதியாய் அலைகின்றது”
(கடவுள்களின் நகரங்களில் வாழுதல் , சித்தாந்தன்)

போருக்குப்பி;ன்னான இருப்பை கேள்விக்குள்ளாக்கும் சித்தாந்தங்களின் வரிகள் இவை அதிகாரத்தின் அனைத்து முனைகளிலும் கடவுளர்களே சாவைப் பரிசளிக்க அலைந்து கொண்டு இருக்கின்றார்கள். சர்வாதிகார இராணுவ அடக்கு முறைக்குள் வாழும் ஓர் மனிதனின் விமர்சனமாக இது அமைகின்றது.

“களங்கமற்ற மனத்துடன்
அவனுக்காக தன்னுடைய உயிரைத்தருகிற
ஒவ்வொருவருக்கும்
அவன் ஒரு சவப்பெட்டியைப் பரிசாகத்தருகி;றான்”
(கொலைக்கலைஞன் ,.சேரன்)

பெரும்பான்மையான ஈழத்தமிழர்கள் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தபோரின் தலைமை கொண்டிருந்த கொள்கையை கேள்விக்குள்ளாக்கும் கவிதை சேரனுடையது.

இங்கு சித்தாந்தன், சேரன் இருவரும் இரு வேறுபட்ட அதிகாரங்களை விமர்சிக்கின்றார்கள். குறித்த பெருங்கதையாடல்கள் மீது போர் தொடுக்கும் பின்னவீனத்துவ வாசிப்பினை நாம் கண்டு கொள்ளமுடியும்.

உடனடித்தன்மை

இங்கு பிரடரிக் ஜேம்சனின் ஒப்பீடு ஒன்றைப் பார்ப்பது பொருத்தமுடையது. இது ஓவியம் தொடர்பானது. காலணிகளை (Shoes) பல ஓவியர்கள் ஓவியமாக்கியுள்ளார்கள். முக்கியமாக வின்சன்ட் வான்கோவின் ஒரு சோடி பூட்ஸ்கள் என்ற ஓவியத்தையும், அன்டிவரோல் எனும் ஒவியரின் “டைமண்ட் தூள் ஷீ ஐயும் ஒப்பிடுகின்றார்..

அன்டிவரோலின் ஷீ பற்றிய ஓவியம் சிறப்பானது ஆனால் அதில் பார்ப்போனோடு பேசக்கூடிய பண்பு இல்லை பார்ப்போன் தனக்கு ஓரிடம் ஓவியத்தில் உள்ளது என்பதை நினைக்க முடியாது. ஆனால் வான்கோவின் ஓவியம் அவ்வாறானது அல்ல. அது நவீன காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த காலணி ஓவியத்தோடு பாhப்போனுக்கு ஓர் உறவை ஏற்ப்படுத்த வல்லது. இதிலொரு உடனடித்தன்மை (ஐஅஅநனயைஉல) இருக்கின்றது. என்கின்றார் ஜேம்சன். அத ஹிட்லரின் அவுஸ்விட்ஸ் (போலந்துநாட்டில் உள்ளது) சித்திரைவதை முகாம் குவிக்கப்பட்ட காலணிகளைப் போல தொங்குவதை நினைவூட்டுகின்றது.
இதே தன்மையை ஈழத்து தமிழ்க் கவிதைகளில் நாம் கண்டு கொள்ளமுடியும்.

1. “திசைகளைப் பிடுந்தி நொடியில் வீசும்
பீரங்கிக் குண்டொன்றை விடவும்
இருப்பவனையும்
பல்லாயிரமாண்டுகள் முன்னால் மாண்டவனையும்
ஒரு சேரக் கொத்தியெறிந்துவிடும்
விமானக் குண்டொன்றை விடவும்
கபாலத்தினை உடைத்துத் திறக்குமொரு
தோட்டாவினை விடவும் விடவும்
அச்சுறுத்தியது என்னை அந்தக் குரல்கள்….”
(பாயிரம், பா.அகிலன்)
2. “மாண்டவர் இனி வரார்,
எந்தப் பிள்ளையும் உயிர் திரும்பா,
தகிக்கும் பிணக்குவியலுக்குள்
இரத்தம் உறைந்த தங்கவாள்
கண்டெடுத்ததென்ன பிரயோசனம்..”
(கனத்த நாள், தானாவிஷ்ணு)

பா.அகிலன் மற்றும் தானா விஷ்ணு ஆகியோரின் இந்தக் கவிதை வரிகள் தருகின்ற உடனடித்தன்மை என்பது எமக்குள் காட்சியாய்; விரிகின்றது.

போர் நடக்கும் இடத்தில் அலறும் குரல்களின் அவலமும் மாண்டபின் கிடைக்கும் நிலம் அல்லது சுதந்திரத்தினால் என்ன பலன் என்கின்ற ஓலமும் ஈழப்போரின் புலத்தினை இரத்தமும் சதையுமாக அறுத்துத்தருகின்றது.

ஈழத்துபோருக்குப் பின்னான கவிதைப்படைப்புக்களில் அடையாளம் காட்ட முனையும் விடயம் இதுதான். பெருங்கதையாடல்களுக்குள் சுற்றுச் சுழன்றோடி வந்த படைப்புகள் அதனின்றும் விலகி உடனடித்தன்மை எனும் ஒரு உணர் தளத்துக்குள் வந்து நிற்கின்றது. அவ்வுணர்;தளத்தினை நம்பிக்கையின்மை என்பதாக அடையாளம் காட்ட முடியும். இது வரை கொண்டிருந்த நம்பிக்கைகள், எதிர்பார்ப்புக்கள் பொய்த்துப்போய் இழப்பு – அழுகை – தீர்க்கமடியாத பெரும் துக்கத்தால் மனங்கள் அலைக்கழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

இயற்கை – இருப்பு – வாழ்க்கை புரண்டுபோய் இன்னொரு தோற்றத்தைத் தருகின்றது. கடந்த காலத்தின் மீது கோபமும் கழிவிரக்கமும் தோற்றுவிடுகின்றது.

நீட்சேயின் படைப்புக்களில் காணப்படும் சிதறுண்ட தன்மையும் திடீரென அபத்தத்துக்கு தாவிவிடும் அகவயமும் ஈழத்துப் போருக்குப் பின்னான கவிதைகளில் காண முடிகின்றது.

இங்கு பேசப்படுகின்ற நம்பிக்கையின்மை என்பது
அ) இரண்டு அரசியல் அதிகாரங்களுக்கு எதிரானது அல்லது அதன் மீதானது,
1. ‘பாலூற்ற ஊற்றப் பெருகும்
எம் கண்ணீரை கேளிக்கையாக்கி
களிக்கூத்து ஆடும்
மாற்றவர்களுக்கு
நம்
மாற்று வழி என்ன”
(காடாற்று, சேரன்)

2. “அவர்களின் பகலில். இருளில்
பாதாளச் சிறையுள்
நிழலாய்ப் படிகிறான் காலபைரவன்
குழந்தைகள் பாதளச் சிறையுள்
விறைத்துக் கிடக்க
குழந்தைகளின் பறவைகள்
தீ மணலில் வீழ்ந்து புரண்டன
அவர்களின் மூளையை தின்றபடி
உட்கார்ந்திருக்கிறது நொண்டி நாய்”
(காலபைரவன,; தானா விஷ்ணு)

ஈழத்தமிழர்கள் மீது தமது ஆயத-அரசியல் அதிகாரங்களை செலுத்திய தரப்பினர் மீதான நம்பிக்கையின்மையைச் சுட்டும் வகை மாதிரிகள் இவை.
ஆ) பெரும்பான்மைத் தமிழர்களினால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தலைமை முடிந்து போனதன் பின் எழும் நம்பிக்கை இழப்பாக இது அமைகின்றது.

‘யாரும் சென்றடைய முடியாத ஏரியொன்றில்
கடைசியாக அது
மறைந்து கொண்டிருந்தது
நீர்ப் பரப்பில் உதிரத்தை கரைத்தபடி
சூரியன் செத்துப் போனநிலத்தை
ஊழியின் பெருமழை நனைத்தது
அது உருவாக்கிய பட்டினங்களில்
நிரந்தர இருள் படியலாயிற்று’
(சூரியன் முழ்கிய ஆகாயம், பஹீமா ஜகான்)

விடுதலைப்புலிகளின் தலைமை போரில் இறந்த பின் அவர் உருவாக்கிய நகரங்கள் இருண்டு போயிற்று என்பது, அவரால் உருவாக்கப்பட்ட நம்பிக்கைகள் மனிதர்கள், மற்றும் எதிர்பார்;ப்புக்கள் பொய்த்துப் போயின எனும் அவநம்பிக்கையின் சாரத்தை தருகின்றது.

இ) சாவின் மீதானது
1) ‘முண்டத்திற்கு மேலும் கீழும் ஒன்றுமில்லை

இரத்த வெடில்
சிதம்பியழுகிய உடலை தொடமுதல்
முறிந்தன என்புகள்

‘குழந்தைகள் போலும்”

மூடையாய் கட்டிய பின்
ஓரமாய்க் குவிக்கத் தொடங்கினோம்”
(பொதி இலக்கம் 106 உம் பிறவும் , பா.அகிலன்)
2) “நீயோ நானோ
இருந்த சுவடு பற்றி
யாரும் கவலையுறப் போவதில்லை”
(வாழ்வின் குறிப்புக்கள், கை.சரவணன்)
3) ‘ஒருவர் பின் ஒருவராய்
சாகக் காத்திருக்கின்றோம்
பிணங்கள் விழ விழ
பிணங்களாயே விழ”
(இருள், கருணாகரன்)
ஈ) வன்புணர்வு தரும் அவ நம்பிக்கை

1) “முன்னர் வெற்றியடைந்த களமொன்றிலேயே
நீ சரணடைந்திருக்கின்றாய்
துப்பாக்கிகளும் ஆண்குறிகளும்
ஒரே மாதிரியாய்
வாயைப் பிழந்து உன்னைத் தின்று போட்டிருக்கின்றன”
(உன்னைத் தின்று போட்டிருக்கிறார்கள், தீபச்செல்வன்)
2) “ஒட்டிக்கிடந்தது உயிரின் கடைசிச் சவ்வு

அருகு வர
யாந்திரிகமாய் நீக்கினாள் கீழாடை
இரத்தக் கிடங்கில்
மொய்த்துக் கிடந்தன ஆயிரமாண் குறிகள்

நீரள்ளிப் பெய்த பின்
அவள் முளையிலிருந்து
ஒவ்வொரு ஆண்குறியாய்ப் பிடுங்கத் தொடங்கினேன்

காலம் கலங்கியபடி மடிந்தது”
(மாந்தோவின் பெண்கள், பா.அகிலன்)
போர்க்காலத்தில் ஆயுதம் பேசும் அதிகாரத்தில் ஒன்று வன்புணர்வு. பெண்களின் மீது பெய்யப்படும் வக்கிரம் இது.

உ) குழந்தைகள் மீதானது
போரில் அதிகமாக, மிகப் பேரவலமாகப் பாதிக்கப்படுபவர்கள் குழந்தைகள் ஆவார்கள். அவர்கள் பெறுகின்ற இழப்பின் அதிர்வு அவர்களின் உலகம் முழுவதும் மொய்த்துக் கொண்டேயிருக்கும்.

1. “ஊஞ்சல்களில் குந்தியிருக்கிறது
சிறகுகள் கத்தரிக்கப்பட்ட வெறுமை
குழந்தைகளின் சுவடுகள் தொலைந்த தெருக்களில்
இராணுவத் தடங்கள் பெருகிக்கிடக்கின்றன”
(தெருக்களை இழந்த குழந்தைகளின் துயர் – சிததாந்;தன்)

2. “குழந்தையைப் பின்தொடர்ந்த
அப்புதைகுழியின் நிழலில்
மறைந்திருந்தன
..சிறை, விலங்கு,
புலனாய்வு மற்றும் அரசியல்,
படை, மறுமலர்ச்சி,
சுதந்திரம், ஜனநாயகம், விடுதலை, தேசியம்,
அன்பு, கருணை, பகை, கோபம், பரஸ்பரம் என
ஏராளம் எதிரர்த்தச் சொற்கள்”
(சொற்களின் அகராதியும் புதைகுழியும் – கருணாகரன்)

ஊ) இருப்பின் மீதான பயம்
1. “மாயக் கவர்ச்சியில் சிரிக்கும் நகரத்தில்
அச்சத்தோடு சனங்கள் வாழ்கி;றார்கள்
உயிரைச் செருகி வைத்திருக்கிற அட்டைகளுக்குள்
வாழ்வைப் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டு
பிடாரனின் புதல்வர்களின் பார்வைகளில்
மிரண்டபடி வாழ்கின்றார்கள்”
(பிடாரனின் திகைப்பூட்டும் கனவுகளிலிருந்து நான் தப்பிச் செல்கின்றேன் . சித்தாந்தன்)

2. “சருகுகள் தேங்கிய தெருவெல்லாம்
சாவின் வாடகையைக் கிளர்த்தி
சுடுகாட்டைப் படமாக்கி இதயத்தில் ஆணி அறைந்தது”.
(துமுக்கியின் திசைமுள், கை.சரவணன்)

பொதுவான ஒருஇழையாக இந்த இருப்பின் பயம் ஈழத்து தமிழ் கவிதைகளில் போருக்குப் பின்னால் காலங்களில் அதிகம் தனித்துத் தெரிவதைக் காணமுடிகிறது.

எமது சமூகம், சமயமும், நம்பிக்கைகளும் வெறும் வல்லமையற்ற கோதுகளாகிவிட்டதை இக்கவிதைகள் காட்டுகின்றன.

எ) இதன் தொடர்ச்சியாக கொல்லப்படுதல் என்பதையும் குறிப்பிடலாம். பெருங்கதைப்பாடல்கள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கைகள் பொய்த்து பயங்கரத்தைப் பரிசளிக்கும் வலி இங்கு கொட்டுண்டுள்ளது.
1. “இவை தவிர்
ஒருவன் கொல்லப்படும் போது
பெரிதாக என்ன நடக்கப்போகின்றது
இன்னுமொருவன் கொல்லப்படுவான் என்பதைத் தவிர”
(ஒருவன் கொல்லப்படும் போது, அலறி)

2. “பகலில் மருத்துவமனையிலிருந்து திரும்பியவனை
இரவு விழுங்குகி;றது
இரவில் படுத்துறங்கியவனை
பகல் பலி கொண்டது
கொலை நகரத்தில் வாழ்வொரு
சல்லடையாக்கப்பட்ட பழயை கந்தற்துணி”
(வளாகத்தின் சுவர்களில் படிந்திருக்கும் பயங்கரம், கருணாகரன்)

ஏ) தொன்மம், சடங்குகள் மீதானது
வாழ்வு இறப்பு இரண்டும் வாழ்தல் மீதான பற்றையும் நம்பிக்கையையும் தரவல்லது. அவை கொண்டுள்ள தொன்மங்கள் சடங்குகள், மதம் சார் நிகழ்வுகள் என்பன கூட்டொருமையைத் தந்து பிடிப்பை ஏற்படுத்துவன. ஆனால் இக்குறித்த காலத்தில் அவை கொள்ளிப் பானையாய் உடைந்து போகின்றன.

1. “பிடி சாம்பராவது கொடு
என் பிதிரர்களின் மடியில்
கொட்டி விடுகிறேன் அவனை

நாளை என்னைத் தீயிடவும்
பிண்டமிட்டு பாதையிடவும்
இல்லையாரும் ஆயினும்
அவன் போய் உறங்கட்டும் நிம்மதியின் பேராற்றில்.
(தாயுரை 03 , பா. அகிலன்)

2. “முற்றிற்று என்று சொல்லி
காற்றிலும் கடலிலும் கரைத்துவிட்டுக்
கண்மூட
காற்றும் கிடையாது
கடலும் கிடையாது
காடாற்று எப்போதோ”
(காடாற்று , சேரன்)

இங்கு (அ) – (ஏ) வரையான பகுதிகளில் எடுத்துக்காட்டுகளுடாக ‘நம்பிக்கையின்மை’ ஒரு உணர்வுத் தள அடுக்காக கட்டமைந்து கொண்டுள்ளதை காணமுடிகின்றது.

பொதுவான கருத்தியல் அல்லது இயல்பான கருத்தியல் சாத்தியத்தை வாய்ப்புப் பார்க்கும் ஒரு முயற்சியாகவும் இது அமைந்துவிடுகின்றது. குறிப்பாக,

போருக்குப் பின்னான சமூக மனங்கள் அதாவது, கடந்த காலத்தின் ஞாபகங்கள் ஒரு பெரும் முள்ளாடையாக வலிக்கின்ற போது நனவிலி மனம் கட்டமைந்து கொள்ளுகின்ற உளவியல் இதுதான்.

அந்தவகையில் இதுவரையிலும் பேசப்பட்டு வந்த அல்லது கொண்டாடப்பட்டு வந்த பெருங்கதையாடல்கள் எனும் தளத்திலிருந்து நகர்ந்து உடனடித்தன்மை எனும் காலப்பார்வையை அனைவருக்கும் அளிக்கத்தக்க அடுக்கில் கவிதை வெளிப்பாடுகள் அதிகம் குவிந்திருப்பதை அடையாளப்படுத்திவிட முடிகிறது. அந்தத் தளத்தின் ஒரு பகுதியாகவே ஈழக்கவிதைகளை போருக்குப் பின்னான காலம் நம்பிக்கையின்மையை நோக்கி நகர்த்தியிருக்கிறது.

(டிசம்பர் 2012)

உசாத்துணைகள்:
1. அகிலன்.பா, சரமகவிகள(கவிதைகள்); , பேறு வெளியீடு கச்சேரி நல்லுர் வீதி
யாழ்ப்பாணம் ,2011.
2. சேரன் , காடாற்று (கவிதைகள்) , 2011
3. சேரன் , மீண்டும் கடலுக்கு (கவிதைகள்) , காலச்சுவடு வெளியீடு, 2005
4. கருணாகரன் , பலி ஆடு (கவிதைகள்) , வடலி வெளியீடு, சென்னை, 2009
5. கருணாகரன் ,எதுவுமல்ல எதுவும் (கவிதைகள்) , மகிழ் வெளியீடு கிளிநொச்சி,
2010
6. சித்தாந்தன் , துரத்தும் நிழல்களின் யுகம் , காலச்சுவடு வெளியீடு, 2010
7. தானா விஷ்ணு , கறுப்புருவம் சுமக்கும் ஆந்தைகள் , தூண்டி வெளியீடு யாழ்ப்பாணம் , 2012
8. சரவணன்.கை, வானம் விழுந்த நெல்வயல் , கைசன் வெளியீடு யாழ்ப்பாணம் , 2012
9. தீபச்செல்வன் , கூடார நிழல் , உயிர்மை பதிப்பகம் , சென்னை, 2012
10. தீபச்செல்வன் , பெருநிலம் , காலச்சுவடு பதிப்பகம் , 2011
11. தீபச்செல்வன் (தொகுப்பாளர்) , மரணத்தில் துளிர்க்கும் கனவு, ஆழி வெளியீடு சென்னை, 2011
12. தமிழவன் , பின் நவீனத்தவ அரசியல் , கங்கு வெளியீடு சென்னை, 2007

(நன்றி – நீள்கரை)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

vakeesam Like Page close[x]
Or wait 30 seconds