தொப்புள் கொடி அறுந்தது எப்படி – 800 உயிர்களைப் பலியெடுத்த துயரம் கலந்த வரலாறு

1984 வரை எந்தத் தமிழக மீனவர்களும் கச்சத்தீவுப் பகுதிகளில் மீன்பிடிக்கக்கூடாது என்று சொல்லிவந்தது இலங்கை அரசு. அதன்பிறகு இந்திய அரசை ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்க மறுத்தது இலங்கை. அதன் விளைவாக முதன்முதலில் 10.12.1984-ல் ராமேஸ்வரத்தைச் சேர்ந்த மீனவர் முனியசாமி என்பவரைச் சுட்டுக்கொன்றது. கச்சத்தீவுக்குள் நுழையும் தமிழக மீனவர்களுக்கு இதுதான் கதி என்று இந்திய அரசுக்கு புரியவைக்க அவர்கள் கொடுத்த விலை ஓர் அப்பாவி மீனவனின் உயிர். அந்த ஓர் உயிரோடு, அவர்களின் வெறி அடங்கிவிடவில்லை. கடந்த 32 ஆண்டுகளில் முனியசாமி முதல் தற்போது பிரிட்ஜோவரை இதுவரைக்கும் 800-க்கும் மேற்பட்ட தமிழக மீனவர்கள் சிங்கள ராணுவத்தால் கொல்லப்பட்டு இருக்கிறார்கள். அதுமட்டுமில்லாமல் பலநூறு தமிழக மீனவர்களைக் கொடுமையாகத் தாக்கியும் இருக்கிறார்கள். ஆனால், இன்றுவரை இந்திய அரசால் கச்சத்தீவை மீட்கவும், தமிழக மீனவர்களின் உயிரைக் காக்கவும் எந்த ஒரு முயற்சியும் எடுக்கப்படவில்லை. கச்சத்தீவு தமிழர்களுக்குச் சபிக்கப்பட்ட பூமியாக எப்படி மாறியது என்று இன்றைய தலைமுறையினருக்கு அவ்வளவாகத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அது, இப்படி மாறியதற்க்கும்… சிங்கள ராணுவத்தால் மீனவர்கள் கொல்லப்படுவதற்கும் வரலாற்றில் இன்றைய தினம்தான், முக்கியக் காரணமாக அமைந்துபோனது.

தமிழக மீனவர்கள் கொல்லப்படுவதற்கும், வரலாற்றில் இன்றைய தினத்துக்கும் அப்படி என்ன சம்பந்தம் என்று தெரிந்துகொள்வதற்கு முன்… கச்சத்தீவு நம் கையைவிட்டு எப்படி இலங்கை கைக்கு மாறியது என்பதை தெரிந்துகொள்வோம்.

பரிசாகக் கொடுக்கப்பட்ட கச்சத்தீவு:

உலக நாடுகள் மத்தியில் தனது பலத்தை நிரூபிக்க இந்தியா முயற்சி செய்தது. அதன்காரணமாக 1974-ம் ஆண்டு மே மாதம் 18-ம் நாள் பொக்ரானில் அணுகுண்டு சோதனை செய்தது. பொறாமையின் காரணத்தால் இந்த அணுகுண்டு சோதனை உலக நாடுகளுக்குப் பெரும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது. இதைச் சாதகமாக பயன்படுத்திக்கொண்ட பாகிஸ்தான், உலக நாடுகளின் ஆதரவோடு ஐ.நா சபையில் அணுகுண்டு சோதனை கண்டன தீர்மானம் நிறைவேற்றத் துடித்தது. அதாவது, இந்தியா மீது அனைத்து நாடுகளும் பொருளாதாரத் தடை விதிக்கவேண்டும் என்பதன் மறைமுகமே அந்தத் தீர்மானம். அப்போது, ஐ.நா-வின் பாதுகாப்பு அவையின் தற்காலிக உறுப்பு நாடுகளின் தலைமைப் பொறுப்பில் இலங்கை இருந்தது. அந்த நேரத்தில் இலங்கையின் தலையீட்டின்படி இந்தியாவுக்கு எதிராக ஐ.நா-வின் கண்டன தீர்மானம் நிறைவேற்றப்படவில்லை. இலங்கை அரசு செய்த உதவிக்கு இந்திய அரசு கைம்மாறு செய்யத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த நேரத்தில்தான் சிறிமாவோ பண்டாரா நாயகாவின் பிறந்தநாளும் வந்தது. உதவிக்கு கைம்மாறு செய்யவும், இலங்கை உடனான நட்புறவை மேம்படுத்தவும் இதைவிட, நல்ல சந்தர்ப்பம் வராது என்று எண்ணி இந்தியாவின் அப்போதைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி கச்சத்தீவை 1974-ல் உணர்ச்சிவசப்பட்டு பரிசாகக் கொடுத்தார். அந்த நேரத்தில் இலங்கையில் ஏற்பட்ட அரசியல் நெருக்கடியைச் சமாளிக்க பண்டாரா நாயகா கச்சத்தீவு மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள கடல் பகுதிகளின் மீது உரிமைகள்கோர ஆரம்பித்தார். அன்று ஆரம்பித்த இந்த உரிமைக்கோரல்தான் இன்றுவரை பெரும் பிரச்னையாக இருந்துவருகிறது. தனது வருங்கால சந்ததிகளை இந்த முடிவு பாதிக்குமா… பாதிக்காதா என்று எண்ணிப் பார்க்காமல், சுயநலத்தால் இந்திரா காந்தியால் எடுக்கப்பட்ட அந்த முடிவுதான் இப்போதைய எல்லாப் பிரச்னைக்கும் காரணமாக அமைந்தது.

கச்சத்தீவு வரலாறு:

ராமேஸ்வரத்திலிருந்து 17 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் 285 ஏக்கர் நிலப்பரப்பைக்கொண்ட ஒருகுட்டி தீவுதான் இந்தக் கச்சத்தீவு. ”இதனுடன் சேர்த்து மொத்தம் எட்டு தீவுகள், ராமநாதபுரம் பகுதியின் மன்னர்களாக இருந்த சேதுபதி மன்னர்களின் ஆளுமைக்குட்பட்ட பகுதி” என தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொல்லியுள்ளனர். இதுகுறித்து 1531-ம் ஆண்டில் எழுதப்பட்ட பட்டயத்தில் தெளிவாக உள்ளது என அவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர். 1882-ம் ஆண்டு அப்போதைய ராமநாதபுரம் மன்னர், சேதுபதி மன்னரிடமிருந்து கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஒப்பந்த முறையில் அதைப் பெற்றுக்கொண்டார். பின் 1913-ம் ஆண்டு கச்சத்தீவு மற்றும் அதனை ஒட்டிய சில பகுதிகளை மெட்ராஸ் பிரசிடென்ஸி லீஸுக்கு எடுத்தது. அப்போது, மீனவர்கள் மீன்பிடிக்கும் உரிமையும் கச்சத்தீவின் மீது கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. ”1947-ம் ஆண்டு கச்சத்தீவானது ராமேஸ்வர பகுதிகளுக்கு உட்பட்டது” எனப் பத்திரப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பத்திரத்தின்படி கச்சத்தீவானது தமிழகத்தின் சொத்து. ஆனால் இந்திரா காந்தி எடுத்த முடிவால் தற்போது கச்சத்தீவுக்கும், தமிழகத்தும் இருந்த உறவு முற்றிலும் முறிந்துபோனது.

கச்சத்தீவு உடன்படிக்கை:

1974-ல் கச்சத்தீவை, இரு நாட்டுப் பிரதமர்களும் கையெழுத்திட்டு இந்தியா, இலங்கைக்குக் கொடுத்தபோது… சில ஒப்பந்தங்கள் செய்துகொள்ளப்பட்டன. அதன்படி “தமிழக மீனவர்கள் கச்சத்தீவு மற்றும் அதனை ஒட்டியுள்ள பகுதிகளில் மீன்பிடித்துக்கொள்ளலாம். மீனவர்கள் தங்களின் வலைகளைக் காயவைக்கவும், இளைப்பாறிக்கொள்ளவும் எந்த நேரத்திலும் அனுமதி உண்டு. அதோடு மட்டுமல்லாமல், தமிழகத்தில் உள்ளவர்கள் கச்சத்தீவில் உள்ள புனித அந்தோனியர் ஆலயத் திருவிழாவிலும் கலந்துகொள்ளலாம்” என்று அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால், இது ஒரு கண்துடைப்பு ஒப்பந்தம்தானே தவிர, இலங்கை அரசு அந்த ஒப்பந்தங்களைக் கடைப்பிடிக்க மறுத்தது. அதன் பிறகு, தமிழக மீனவர்கள் கச்சத்தீவு ஒட்டியுள்ள பகுதிகளுக்கு வந்து மீன்பிடிக்கக்கூடாது என்பதிலும் கச்சத்தீவில் இளைப்பாறக் கூடாது என்பதிலும் இலங்கை அரசு தீவிர முனைப்புக் காட்டியது. அதனால், தமிழக மீனவர்கள் தாக்கப்படுவதும். மீன்பிடிப் படகுகள் சிறைப்பிடிக்கப்படுவதும் வாடிக்கையாகவே இருந்தன. ஆனால், இதுபற்றி இந்திய அரசும், தமிழக அரசும் சட்டசபையிலும், பாராளுமன்றத்திலும் பேசினார்களே தவிர, மீனவர்களின் பாதுகாப்புக்காக எந்தவொரு முடிவையும் எடுக்க யாரும் முன் வரவில்லை. அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும் இந்தப் பிரச்னையை அரசியலாக்கப் பார்த்தார்களே தவிர, மக்கள் நலனில் அவர்கள் ஒருபோதும் அக்கறை கொண்டதேயில்லை.

இதெல்லாம் சரி. வரலாற்றில் இன்றைய தினத்துக்கும், தமிழக மீனவர்கள் கொல்லப்படுவதற்கும் என்ன காரணம் எனக் கேட்கிறீர்களா? 1976-ம் ஆண்டு இதே மார்ச் 23-ம் நாள்தான் இந்திய வெளியுறவுச் செயலகமும், இலங்கை வெளியுறவுச் செயலகமும் இணைந்து ஓர் ஒப்பந்தத்தைப் போட்டனர். அதன்படி, இனிவரும் காலங்களில் இந்திய மீனவர்களுக்குக் கச்சத்தீவு மற்றும் அதனை ஒட்டியப் பகுதிகளில் மீன்பிடிக்க உரிமை இல்லை என்பதே அது. இப்போது புரிகிறதா? நம் மீனவர்களை இலங்கை அரசு கொல்வதற்கு அன்றே நாம் அனுமதித்து இருக்கிறோம்.

1974-ல் தாரைவார்த்து, அதுவரை கொஞ்சமாவது தொப்புள்கொடியுடன் பிணைக்கப்பட்டிருந்த கச்சத்தீவானது, 23-03-1976 அன்று போடப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின்பேரில் முற்றிலும் அறுந்துபோனது. அதன் பரிசுதான் இதுவரை கொல்லப்பட்ட 800-க்கும் அதிகமான நம் மீனவர்களின் உயிர்.

(நன்றி – விகடன்)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

vakeesam Like Page close[x]
Or wait 30 seconds
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com